Ne denir nasıl başlanır lafa bilemiyorum. Her başlangıç elbet bir düğümdür ama senin için yazılacak her hece her kelime derin nefesler aldırmakla kalmayıp insanı zamanda yolculuğa sürüklüyor. Çok zamanlar düşündüm ne kadar şanslıyım diye... çocuk yaşta öğrendiğim adını, evimizin her yerine asılı fotoğrafın. Bizden içimizden biriydin biliyordum, fakat vakit ilerledikçe öğrendim değerini. O zaman düşünmeye başladım keşke seni yaşatacak daha başka yerler ortamlar olsa. Okula başladım sonra her sabah sen karşıladın bizi gülen mavi gözlerinle... sanki çalışın diyordun, benim attığım adımlar için mücadele edin diyordun. Ben de içimden hep büyüdüğüm küçücük, sonra da adının ''doğu'' diye ayrı gayrı sayıldığı bu unutulmuş sınırda sözler verdim kendime. Seni okuyacaktım, yazacaktım en önemlisi seni anlayacaktım. Öğretmen olacaktım sonra, ben de öğretmenim gibi bir avuç dolusu tohuma senin dünyaya baktığın yerden bakmayı, ülkesi için güzellikleri hayal etmeyi öğretecektim. Sonra uzun zamanlar geçti üstünden büyüdüm. Yine duvarlarda vardı resmin gittiğim okullarda... ama daha uzaktan bakıyordun sanki... kızgın mıydın bize? Pervasızlığımız, umursamazlığımız seni de mi üzüyordu, hissediyor muydun elden gidenleri sen de? Okulum bitti  büyüdüğüm yerde öğretmenim artık... ben de anlatıyorum o miniklere seni. Düşünüyorum durup durup bizim kutladığımız Cumhuriyet Bayramları daha coşkulu, seni andığımız 10 Kasımlar daha hüzünlüydü sanki... belki de bu ilerleyen yaşımın bana eklediği melankolik bir fikir...

İnsan babasını, annesini unutabilir mi? Seni de unutamaz işte! Sen ayaklarımızı bu kıymet biçilmez topraklara sağlam basabilmemizin sebebi, eşi benzeri görülmemiş bir dehasın. Sen Türk olmanın belki de en gurur verici tarafısın ve unutulamazsın. Seni özlüyorum biliyor musun? Seni tanıdıkça özlüyorum. Keşke tek bir nefeslik seni tanıma şansım olsaydı... pencerenin önünde çoşkuyla marşlar söyleyen gençler arasında olabilseydim...

Ben üzerime düşeni yapmaya gayretle çabalıyorum. Eserinin daimi olması en büyük isteğim. Seni çok seviyorum Atam. Seni çok özlüyorum.

Yarın 10 Kasım, yine bayrağımızın dalgalanmasını izlerken gözlerim dolacak. Yine senin için yazılmış şiirleri dinlerken canım yanacak. Ama olsun. Sevineceğim içten içe. Bu topraklardan bir gurur ve onur mücadelesinin mimarı geçti diyeceğim. Ulusumun lideri olduğun için gururlanacağım. Dilerim herşey senin hayal ettiğin gibi gelişir. İşte o zaman rahat nefes alacağım, çünkü senin de mutlu olduğunu hissedeceğim...